Jampot, as if!

Een bord met vakjes

Gourmetten kun je op veel verschillende manieren doen. Je kunt voorgefabriceerde vleespakketjes kopen, maar ook zelf gewoon goed vlees kopen en dat in stukken snijden. Je kunt er tientallen sauzen bij op tafel zetten en tal van andere truttelarij, zoals uitjes, paprika’tjes, champignons en meer van dat spul om het allemaal wat smakelijker te maken. Natuurlijk moet er brood bij en ook schijnen er talloze kazen op tafel te moeten staan zodat je wat te eten hebt tijdens het bakken. Zeker als je nog zo ouderwets bent om met pannetjes te gourmetten, dan duurt het eeuwen. Een verstandig mens gooit die dingen weg en bakt rechtstreeks op de plaat. Read the rest of this entry »

Videorecorder wordt Broodrooster

Videorecorders zijn ontzettend achterhaald. Opnemen hoeft niet meer, want wat je gemist hebt dat kijk je op internet, via je harddiskrecorder, middels video on demand, je haalt het gewoon binnen via een torrent en ga zo maar door. Dus staat de videorecorder, als je die nog hebt, ergens stof te verzamelen. Doodzonde natuurlijk uit nostalgisch oogpunt, maar je kunt dat ding nog functioneel maken. Hoe? Gewoon door hem om te bouwen tot broodrooster, want toast is natuurlijk van alle tijden. En hoe dat moet, dat ga ik niet uitleggen. Daar zijn jullie zelf vast veel handiger in dan ik. Read the rest of this entry »

Zes groene en sexy auto’s

Groen is hip en groen is in. Het is ook een uitstekend verkoopargument, zeker voor autoverkopers, alhoewel de autoverkoop natuurlijk wat tegenvalt dit jaar. Ondertussen doen de autofabrikanten wel hun best om zo groen mogelijk voor de dag te komen. En dat het niet alleen maar truttenschudders zijn die het label groen opgeplakt krijgen wordt het nog leuk om naar te kijken ook. Hieronder de top 6 groene auto’s van de 2009 Geneva Motor Show. Read the rest of this entry » 

Barbie en de CD vieren veest

We hebben vandaag twee bijzondere verjaardagen te vieren. Barbie ziet Sara en de CD is dertiggeworden. Allebei nog half niet zo uitgerangeerd als menig zichzelf serieus noemend blog wil doen geloven, maar nog steeds in de bloei van hun leven. Speciaal voor de quizfanatici en andere mensen die dol zijn op nutteloze kennis hieronder een aantal triviale  wetenswaardigheden die natuurlijk altijd aangevochten mogen worden. Lees verder »

Jampot wordt Blaasbalg

Of ik wel als de sodewiedeweerga wat wilde gaan bloggen. Dat verzoek kreeg ik de afgelopen weken uit verschillende hoeken te horen. En ik maar denken dat niemand nog geïnteresseerd was in wat ik te schrijven had. En voor de zoveelste keer in mijn leven zat ik er helemaal naast. Maar de mensen die mij luiheid verweten gelukkig ook. Ik was namelijk lekker mezelf aan het verdiepen in allerlei technische vernuftige dingen en het bouwen van een nieuwe website. Op een eigen domein nog wel, want als je serieus genomen wilt worden, dan schijnt dat er bij te horen. Is leuk allemaal, maar daar gaat belachelijk veel tijd inzitten. Zeker omdat ik van de oude stempel ben, ofwel: eerst proberen, dan nog een keer proberen, dan vloeken, nog een keer proberen en dan uiteindelijk maar eens de meegeleverde instructies leveren. En dan na uren en uren sleutelen, het uitproberen van allerlei templates en daar weer aan poetsen en schaven heb ik nu eindelijk iets op poten waarmee ik wel voor de dag durf te komen. En dat is deze weblog geworden. Jampot wordt dus blaasbalg, maar wees gerust, Dirruk blijft gewoon Dirruk, of jullie dat nou leuk vinden of niet.

Het korte leven van Kritisch Purmerend

Gosh, hadden we zowaar wat leven in de brouwerij in Purmerend, is het al weer over. Er was een weblog op punt.nl met de krachtige naam "Kritisch Purmerend". Geen idee in hoeverre het serieus was en wat Arie Wim Boer er nou mee te maken had. Hij ontkent op De Zekerweter in elk geval in alle toonaarden dat hij er achter zit en dat we dieper moeten zoeken. Maar dat doe ik liever niet, Arie Wim, dat vind ik een beetje vies. Op zich was het een mooi leuk podium voor een goede discussie. Helaas zijn ze er na twee dagen al weer mee gekapt. (mirror). Iets met bedreigingen via email ofzo, daar weet ik verder niks van. Wat ik wel weet is dat ze nog niet half zo offline zijn als het lijkt, want het archief staat nog open. Kun je mooi nog even zien hoe eenzijdig de Purmerendse gemeenteraad hier in beeld werd gebracht (mirror). Termen als smaad en laster zijn wellicht wat te zwaar, maar bij moddergooierij kwam het toch wel heel dicht in de buurt. Kritisch als de mensen zijn die erachter zaten, met de kritiek vanuit de scherpe pen van Scheisse konden ze in elk geval niet omgaan, want die had meteen een ip-ban aan zijn broek. Beetje jammer als je jezelf kritisch noemt maar zelf geen kritiek kan verdragen. Maar het is dus alweer voorbij. Tot 2010 zeggen ze zelf. Van mij mogen ze weer snel terug komen, als ze open staan voor een goede discussie, maar dat zal moeilijk gaan met dit soort lieden. Helaas.

---

Update: Hahaha, ik heb nu ook een ip-ban aan de broek hangen, en ik was echt heel beleefd :-)

Dirruk en The Beatles

Soms is oud nieuws ook leuk. Vooral als het goed nieuws is en het je ego streelt. Zoals insiders weten ben ik nog steeds een wannabe-popster in het genre singer-songwriter, voormalig bandleider van een bandje dat op zijn hoogtepunt de status "niet goed, wel leuk" had en wordt mijn beperkte gitaarspel slechts gedeeltelijk gemaskeerd door mijn sensationele podiumact die gebaseerd is op de lieve kuiltjes in mijn wangen die ik tevoorschijn tover als een lied er weer niet helemaal ten gehore is gebracht zoals ik dat graag had gewild. Zoals het eigenlijk had gemoeten dus.

En toch ben ik er nog steeds van overtuigd dat er in mij een groot talent met grote mogelijkheden schuilt. En dan niet op het niveau "knoop in je zakdoek", maar gewoon voor het eggie. Het gebeurt me namelijk nog te vaak dat ik er op wordt aangesproken dat mijn liedje "Bladibla" toch echt potentie heeft om een grote internationale tophit te worden en ook de smeekbedes om "Die en Die" of "You Got Me Started" nog eens te spelen bereiken nog menigmaal mijn oor. Goed, dat gebeurt meestal aan het eind van de avond als mijn gesprekpartners ook dieptevrees hebben gekregen van het in hun glaasje kijken, maar dronken mensen en kinderen spreken de waarheid, dus neem ik dat gewoon keihard aan.

Als ik nuchter ben, dan relativeer ik weer één en ander en dan weet ik ook wel dat het allemaal onzin is, maar nu ben ik toch weer even in verwarring gebracht. Frank, de uitbater van The Celtic Inn, schoof me vorige week namelijk een krantenartikel onder de neus. Daarin stond het volgende in een artikel over The Beatles: "Als John bijvoorbeeld een nummer inzong, deed hij dat toch met het idee dat het als John Lennon moest klinken. Maar bij Sgt. Pepper zeiden we tegen hem: "Je bent gewoon Dirk." Opeens zong hij liedjes in andere toonhoogtes of op een andere manier. Dat werkte heel verfrissend".

Ja, dat vond ik natuurlijk prachtig. Mijn ego kreeg een erectie waar ik hoofdpijn van kreeg en ik nam het met een grove korrel zout, want het artikel kwam uit de Telegraaf. Maar toch ben ik het op internet nog even na gaan zoeken en het blijkt gewoon dusdanig vaak op internet te staan dat het wel waar moet zijn. Ik ga mijn gitaar dus straks maar weer eens afstoffen en heel hard oefenen, mijn bandje weer nieuw leven inblazen en dan op naar nummer één in de Bill Board top 100. Of zal ik daar dan weer net veertig jaar te laat mee zijn?

Eline rockt!

Sinds dat ze geboren is zie ik in Eline, de dochter van Jan. en tante Co, een meisje dat op gaat groeien tot een stoer wijf. Ik zag haar als wereldkampioen snowboarden of als keiharde zakenvrouw. Maar mijn wensen waren weer eens vader van mijn gedachten en Eline trok zich er niets aan en begon met poppen te spelen en in roze prinsessenjurken rond te rennen. Ze kreeg lang blond haar en werd een echt meisje. Gelukkig een heel leuk meisje, maar ergens knaagde het toch wel aan me.

Vorige week hing ze bij me aan de telefoon. Met een zacht voorzichtig stemmetje vroeg ze of ik een elektrische gitaar had. Dat had haar vader verteld en ze moest zelf maar bellen om te vragen of dat ècht zo was, zo vond hij. Nou heb ik elektrische gitaren zat, dus ik kon "ja, die heb ik" antwoorden. Vervolgens vroeg ze me of ze die mocht lenen. "Ja natuurlijk mag dat" zei ik. Er liggen er toch een paar werkloos op de logeerkamer en het idee van Eline als stoere rockster, dat is natuurlijk ook helemaal geweldig!

Ik rondde het gesprek nog even af met haar vader. Hij vertelde dat Eline altijd erg stoer luchtgitaar stond te spelen als hij Rammstein de huiskamer in joeg met groot volume. Of dat verstandige muziek is om te laten horen aan een meisje van zeven, geen idee, maar ik vond het fantastisch. Dus spraken we af dat ik zaterdag een gitaar zou komen brengen. De versterker zou misschien later nog komen, dat ding past nou eenmaal niet achterop de opafiets. Daar kunnen mijn spaken ook niet tegen. Kon ik meteen "voor oude tijden zaak" weer eens mijn zaterdagmiddag daar op de bank slijten met een paar bakken lauwe koffie. Ik was immers weer eens een weekendje vrijgezel.

Ik fietste om een uur of vijf die kant op. Ik dacht daarmee de Sinterklaasoptocht door het dorp te hebben vermeden, want in eerdere edities gebeurde dat bij daglicht. Maar toen ik de straat in fietste stonden alle buren al op straat en kon ik vrolijk zwaaiend naar de mensen lachen en zeggen dat het zo aardig was dat ze mij verwelkomden. Ik stalde mijn fiets, sloot me aan bij de meute wachtenden en ging in de kou op de stoep staan wachten. Sint en de Pieten kwamen voorbij, ik kreeg pepernoten, er werden links en rechts wat praatjes en grapjes uitgewisseld en als klap op de vuurpijl kwam een zwarte piet ook nog met een zak kado's aanzetten voor de vier kinderen die op dat moment in het huis waren waar ik koffie ging drinken.

Drie van de vier stortten zich vol overgave op het losmaken van de knoop in de zak, het uitpakken van de kado's en waren daar meer dan blij mee. Eline deed wel mee, maar haar ogen werden steeds naar de gitaar getrokken. Zodra ze haar kado had uitgepakt, een roze koffertje met kindermake-up of zoiets, werd deze op tafel gezet en ze heeft er niet meer naar omgekeken. Ze heeft de rest van de middag met die gitaar om rondgelopen en gezeten, ze heeft een nummertje Rammstein gedaan en ze zat als een ware Joni Mitchell op een krukje met de gitaar. Ik voelde me een beetje schuldig tegenover Sinterklaas, dat mijn uitlenertje meer aandacht kreeg dan het gloedjenieuwe en waarschijnlijk dure cadeau, maar mijn oude hoop kwam weer tot leven. Ze blijft mijn heldin en ze wordt gewoon een keiharde rockster. En dat vind ik natuurlijk nog vele malen mooier dan al die andere stoere dingen die ik tot nu toe voor haar verzonnen heb.

Dierenleed aan de deur

Wordt er net aangebeld aan de voordeur. Dat is op zich al best klote, want die zit op slot en de sleutel moet ik altijd zoeken. Wij gebruiken de voordeur niet. Wij gaan achterom, net als familie en vrienden. Zo hoort het op het semi-platteland en logistiek gezien is het bij ons ook nog eens veel handiger. Ik moest weer eens lang naar de sleutel zoeken en ondertussen stond er iemand voor de deur te verregenen. Ik had eigenlijk helemaal geen zin om open te doen, maar ja, wie weet, Lin zal wel weer een boek of een cursuspakket verwachten en de post komt tegenwoordig drie keer per dag, dus ik zocht gewoon door.

Ik riep nog even naar de persoon buiten dat ik eraan kwam en een minuut later stond ik half verscholen achter de deur naar buiten te kijken, daarmee al aangevend dat de persoon in kwestie niet echt welkom was. Hij had geen pakketje in zijn hand en het was dat hij als een verzopen kat zo zielig naar me stond te kijken dat ik niet meteen de deur dicht gooide. Ik had nog wel een minuutje in mijn overvolle rooster, dus mocht hij van wal steken.

Hij kwam me niets verkopen zei hij. En ik hoefde ook nergens lid van te worden. Nou, dat is mooi. Hij zwaaide met iets wat waarschijnlijk zijn identificatie was en begon vervolgens iets te vertellen over het één of andere dierenbeschermingsprogramma dat was gelieerd aan een televisiezender of -programma waarvan ik de naam wel ken, maar waar ik volgens mijn eigen herinnering nog nooit naar heb gekeken.

Ik had er geen zin an. Ik hou niet van mensen aan de deur en ook niet van dierenpartijen en -verenigingen. Ze doen wellicht goed bedoeld werk, maar ik vind die mensen niet leuk. En ik heb na mijn verblijf in India een bloedhekel aan iedereen die me ongevraagd wat probeert aan te smeren. In India houdt men ook van dieren, dat is volgens de Partij voor de Dieren een beginsel van een waardige beschaving, maar veel beschaving heb ik daar niet gezien. En de TV-beelden van vandaag en gisteren helpen daar ook niet echt bij. Ze vermoorden daar liever mensen dan dieren, dus van dat fundamentalisme van de PvdD word ik niet vrolijk.

Ik zei dus voordat hij mij verder ging vertellen wat hij van me wilde dat ik geen interesse had. Hij keek me verbaasd aan, want waarschijnlijk durft niemand dat zomaar te zeggen als je met zo'n emotioneel product aan de deur komt. "Maar houdt u dan niet van dieren?" Vroeg hij mij, alle zeilen bijzettend. "Ja hoor, op mijn bord" mompelde ik terwijl ik de deur dicht deed. Door het venster zag ik hem nog een aantekening maken op zijn schrijfblok. Waarschijnlijk dat ik een dierenhater ben waar harde actie tegen ondernomen moet worden. Ik maakte ook een notitie op het whiteboard in de keuken. Dat ik een sticker moet kopen waarop staat dat ik geen verkopers en dergelijke aan de deur wil hebben.

---

Verhuisbericht

Nee, niet schrikken, er is niks aan de hand, de fotoquiz bestaat nog. De fotoquiz floreert zelfs als nooit tevoren. Er worden spontaan quizjes gemaild, er wordt bij nacht en ontij geraden en gegokt en het gebeurt al weer veel te vaak dat ik mijn kont niet kan lichten of de quiz is alweer opgelost. Het was dus hoog tijd om een speciale sub-blog aan te maken waar de quiz gespeeld kan worden. Jullie eigen speeltuin dus. En dan kan ik hier gewoon weer af en toe verhaaltjes schrijven zonder dat die door de quizzelarij binnen no time van de voorpagina af zijn. Want ik heb natuurlijk ook nog een ego die bevredigd moet worden. Anyway: vanaf heden kunnen we hierrrrrr quizzen, bookmark hem maar en mail het aan al je vrienden of als je die niet hebt aan heel veel willekeurige mensen. En dan nu als de sodemieter plaatje vijf raden van die vreselijk makkelijke spaanse quiz waarvan de reactiebox al weer meer dan een uur droog staat. O, en er zijn hier nog meer veranderingen op komst, maar dat merken jullie van zelf wel een keertje.

---

Sinterklaas is het zat! (8+)

Werkloze Dirruk bespaart jullie geld

Jaja, ik ben heus wel aan het rondkijken voor werk. Niet zo hard als ik zou kunnen, maar ik ga gerust wel weer eens inkomen genereren. En dan meer dan die dollar per dag die ik met reclames op internet verdien. Er zijn hele volksstammen die daar van kunnen leven, maar ik ga het er uiteindelijk niet mee redden. En het knaagt. Niet zozeer bij mij, maar bij een aantal mensen om mij heen. En terecht. Terwijl zij zitten te buffelen en te sappelen ben ik aan het lanterfanten. En zelfs al ben ik de hele dag bezig, dat maakt niet uit, ik snap dat gemopper heus wel. Ik snap zelfs dat ze vinden dat ik niet meer mag zeggen "van mijn belastingcenten" als ik het ergens niet mee eens ben. Ik betaal geen inkomstenbelasting dit jaar. Daardoor heb ik dus helaas ook geen hypotheekaftrek, maar dat is vestzak-broekzak naar het schijnt. Maar het mooie is: ik kost jullie ook geen geld, er komt namelijk geen uitkering binnen. Sterker nog, ik bespaar jullie geld. Een half miljoen euro nog wel, want zoveel schijnt het te kosten om een beroepswerkloze aan een baan te krijgen. Helaas schijn ik daar dan weer geen recht op te hebben. Terwijl ik het ook gewoon voor de helft zou doen. Wat hebben jullie toch een mazzel dat ik zo'n goed mens ben.

---

Een fijn debuut

Och, wat had ik een spierpijn gister. En nu ook nog best wel. Op plekken waarvan niemand had vermoed dat ik daar spieren had. Maar dat neem ik maar voor lief, want mijn debuut als stage hand in P3 is me uitermate goed bevallen. Het was dan wel lichamelijk zwaar, maar geestelijk zeer ontspannend, want ik hoefde alleen maar te doen wat anderen mij opdroegen. Een soort domme kracht dus, waarbij ik natuurlijk sterker was in het domme gedeelte. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Alle strubbelingen tussen de crew van Uriah Heep en de licht-specialisten van P3 gingen langs me heen en dankzij de lieve kuiltjes in mijn wangen en het grenzeloze enthousiaste positivisme van mijn mentor, Jan Drum, waren we binnen de kortste keren zulke goede vriendjes met de techneuten van Uriah, dat we ze uit mochten schelden en toch bier van ze kregen, werden overladen met gratis drumstokken en plectrums, op de foto mochten met de band en zelfs een kijkje mochten nemen in de tourbus. Volgend jaar gaan we waarschijnlijk met ze op tournee, maar dan moeten we nog even een veel te wijde driekwart-broek kopen, ons vol laten behangen met tatoeages en leren dat we in elke zin minstens twee maal "fucking" moeten zeggen, maar dat moet te doen zijn.

Ben benieuwd naar de volgende klus bij P3, dat moet een eitje gaan worden, want het schijnt vrij uniek te zijn dat het afbouwen tot half drie 's nachts duurt. De vuurdoop beschouw ik als geslaagd, net als het concert, ook al hoorde ik allerlei mensen die verstand hadden van geluid en licht allerlei verbeterpunten opnoemen De fans waren razend enthousiast. En daar doe ik het uiteindelijk voor. Nou ja, voorlopig dan, tot ik er verstand van ga krijgen natuurlijk. Voor een verdere impressie verwijs ik jullie graag naar de bijna professionele foto-reportage die ik tussen de bedrijven door met mijn mobiel heb gemaakt. En dan ga ik nu weer op de bank liggen en hopen dat die spierpijn wegzakt.

Heep Heep Uriah!

Na weken van mislukte pogingen ben ik dan gisteren eindelijk door Sjais voorgesteld bij de P3, waar ik als vrijwilliger mee ga helpen aan de verrijking van het culturele leven in Purmerend. En dan niet zomaar een lullige functie, nee, ik behoor vanaf nu bij de technische dienst crew en als ik mensen als Sjais en Jan de invaldrummert mag geloven, dan is dat toch zeker wel de meest belangrijke ploeg binnen deze poptempel. Het schijnt dat er mensen zijn die er anders over denken, maar die ken ik nog niet zo goed en met hun mening hoef ik dus nog geen rekening te houden.

Dat klinkt dus prachtig. Ik heb nog maar verdomd weinig verstand van muziektechniek, maar dat is allemaal van later zorg. Ik heb wel wat ervaring door het spelen in een (legendarisch) bandje, maar veel verder dan dat het geluid meestal wel aardig klinkt als de schuifjes op een P.A. in een "smiley" staan ben ik nog niet. Ik heb al vernomen dat dat ook helemaal niet waar is. Met m'n gitaarversterker ben ik ook altijd de hele avond in gevecht om de draaiknoppen op de goede stand te zetten, dus of ik ooit zover kom dat ik daadwerkelijk achter een mengtafel mag gaan staan en aan de schuifjes mag zitten en net doen alsof ik alle lichtjes en metertjes begrijp? Ik heb er een hard hoofd in.

Maar dat geeft allemaal niets, we beginnen gewoon waar het hoort: Bai die bodem. Daarvoor hebben ze naar ik meen de term "Stage Hands" verzonnen en dat betekent dat ik versterkers, microfoons, kabels en meer van dat soort mooi spul mag verslepen, hopelijk zoveel mogelijk met wieletjes eronder, anders ga ik er teveel van zweten. En het moet wel leuk blijven.

Ik heb al een lijstje gekregen van dingen die ik moet aanschaffen of doen om er helemaal bij te gaan horen, die luidt als volgt:

1 x Metallica Crew-shirt van vóór 1986 met minimaal zes gaten;
1 x kistjes met opgedroogd festivalgras en losse zool;
1 x oude spijkerbroek of oversized broek (ongewassen);
1 x Leatherman multitool in lederen foedraal;
1 x Maglite LED mini-zaklantaarn in leren foedraal;
1 x je haar laten groeien en regelmatig levende punten verwijderen.

Dat laatste is een kwestie van tijd, maar de eerste vijf zaken zal ik morgen even gaan regelen, moet te doen zijn. Of vrijdagochtend nog, en dan vrijdagmiddag om twee uur mag ik voor het eggie beginnen. En dan niet zomaar bij een lullig derderangs bandje uit de achterhoek, nee, ik pak het meteen groots aan. Deze jongen gaat onder profesionele belegeleiding  van Jan Drum gewoon de techneut uithangen bij Uriah Heep. Ja, de échte. Opgericht in 1969, dus uit het allerbeste jaar. Natuurlijk ken ik die band ook. Van naam dan. Al was het alleen maar om dat het een klassieke kwisvraag is waar die naam vandaan komt. En daar weet ik het antwoord gewoon op. Zo veel weet ik al van die band.

Kan ik op het boodschappenlijstje meteen even toevoegen dat ik nog wat muziek van ze moet gaan beluisteren, maar ook dat heb ik als techneut zo geregeld via allerlei slinkse methodes op het internet. En vrijdagmiddag dus lekker slepen met spullen, veel in de weg lopen, zoveel mogelijk flauwe grapjes maken met Jan en buffelen. Af en toe hopelijk een biertje ofzo en dan daarna een paar uur genieten van de muziek en daarna alles weer netjes opruimen. Wat een heerlijkheid.

En het wordt nog mooier, want omdat ik toch mocht zeggen bij welke optredens ik dienst wil draaien heb ik me meteen maar uit jeugdsentiment ingeschreven bij de Osdorp Posse en ik kon helemaal mijn geluk niet op toen bleek dat ik gewoon bij één van mijn allerfavorietste bandjes aan de slag mag. De f*cking Delinquent Habits met hun prachtige Chicano Hiphop. Daar zou ik gewoon kaarten voor hebben gekocht toen ik nog geen techneut was. O, wat kijk ik er naar uit, o, wat heb ik er een zin an.

En nu maar hopen dat ik het allemaal echt leuk ga vinden. Tot die tijd ben ik helemaal hyper en roep ik de hele dag: "Heep Heep Uriah!" O, en er schijnen voor vrijdag nog een paar kaarten over te zijn, dus wie mijn debuut wil bijwonen: kom op tijd want vol is vol!

Een heel erg vies merk

Flauwe woordgrappen van driehonderd jaar oud zijn dan wel niet meer leuk, - wellicht zijn ze nooit leuk geweest - maar je ontkomt er niet aan dat je ze er zo af en toe uitflapt. Wie heeft er immers nooit gezegd: "Ik zie je vaag, Ina", of "weet je waar mijn pe(e)n is". Ja, en zo zullen er nog wel meer zinnetjes zijn waar de ranzige dubbelzinnigheid alleen wordt overtroffen door platte onvervalste Oud-Hollandsche oubolligheid. Van die cultuuruitingen waar je je voor schaamt, en waardoor je weer eventjes stil bent over de vermeende achterlijkheid van culturen uit bijvoorbeeld het Rifgebergte of Koerdistan.

En toch, zo heel af en toe is het dus leuk om te doen, dit soort uitspraken. Zeker de laatste weken is er één zo'n zinnetje bijgekomen in mijn repetoire dat nog Goorder is dan alle voorgangers bij elkaar. Misschien zelfs wel Geerder. Dat komt omdat de hele Metropool Purmerend volhangt met posters van een bepaald merk keukenapparatuur. Die schijn je bij ene Paul te kunnen kopen. Dat merk heeft een heel vreemde naam. Die naam is namelijk Smeg. Smeg is een raar woord. Maar nog erger, het is de eerste lettergreep van een wel heel erg vies woord.

De nieuwe flauwbollige en niet aan te ontkomen zin is: "Heb jij in je keuken al een Smeg, ma?". Er zijn vast beter lopende varianten te verzinnen, die krijg ik ook zeker wel te horen of te lezen binnenkort. Nu zijn er wellicht mensen die niet weten wat smegma is, maar neem maar van mij aan dat het heul errug vies is. Wie er meer over wil weten, kan hierrrr klikken, maar wellicht volstaan meer bekende woorden als kopkaas en (yuk!) piemelbrie. Over het nog viezere woord smegmakroket ga ik het niet eens hebben, zelfs voor deze weblog met zeer lage normen en waarden gaat dat te ver.

Ik vraag me af of er mensen zijn die al een keuken hebben met Smeg apparatuur. Laat me dan even weten als dat zo is, dan kom ik niet bij jullie eten. Gadverdamme. En als er een afzuigkap van dit merk in je keuken zit, dan vrees ik dat we per direct de vriendschap moeten beëindigen. Yahhie Bah, wat een ranzigheid. Maar ik zal dan wel onovertroffen flauwe grappen over je keuken gaan en blijven maken voor de rest van mijn leven. Zo ben ik dan ook wel weer.